Supraskie Muzeum Ikon na wernisaż wystawy „Dusza Łemkowyny” wybrało swe doroczne święto – Noc Muzeów – kiedy otwarte do późna placówki przygotowują zwiedzającym dodatkowe atrakcje.
   W Supraślu rozpoczęto zatem koncertem dzwonów z monasterskiej bramy-dzwonnicy. Mnisi spotęgowali efekt, otwierając przed tłumnie przybyłymi gośćmi cerkiew Zwiastowania.
   Fakt, że było ich tak wielu, nie ułatwił muzeum prezentacji nowej czasowej ekspozycji. Zaaranżowano ją w dawnej sali refektarzowej. Organizatorzy (komisarzem wystawy jest Jan Grigoruk) pokazali kilka oryginalnych karpackich ikon, kilka starych ksiąg, kilka strojów ludowych i szat liturgicznych, główny nacisk położony jednak został na fotografie Szymona Barny. Niepowtarzalne w kształcie drewniane cerkwie, krajobrazy z kapliczkami, wydają się najcelniej przekazywać specyfikę krainy. Oddaje ją materia, oddaje i słowo, w tym przypadku poezja Władysława Grabana. Ciekawie kontakt z nią ułatwiła Ewa Zalewska, odpowiadająca za stronę plastyczną wystawy. W drewnianych skrzynkach zasiała owies. Ze świeżej zieleni wybijały kijki, do których umocowano kartki z wierszami. Wystarczy się pochylić, by przeniknęła nas łemkowska melancholia.
   To wciąż jedynie cząstka duszy Łemkowyny. Supraskie muzeum, chociażby tylko ze względu na szczupłość miejsca, nie jest w stanie niczego zaprezentować z większym rozmachem. A Łemkowyna i kultura zamieszkujących ją przez stulecia ludzi na taki rozmach zasługuje. Na razie mieszkańcy Podlasia, ci którzy nie odwiedzili Beskidu Niskiego, zyskali szansę na pierwszy (tak, tak, pierwszy) z nią kontakt.
   Wernisaż, rozpoczęty koncertem, koncertem się zakończył. W przylegającym do refektarza pomieszczeniu dawnej kaplicy, na fragmencie z trudem uzyskanej wolnej posadzki, rozgrzał publiczność zespół (a właściwie tylko jego młodzieżowa część) „Kyczera” z Legnicy. Śpiewem i tańcem przybliżył kilkuset widzom (niektórzy szacują, że było ich około tysiąca) jeszcze inną cząstkę duszy Łemkowyny.
   
   (ota)