Czterdzieści lat od śmierci Grigorija Kruga, znanego ikonopisca i mnicha, minęło dwunastego czerwca br.
   Grigorij Krug urodził się w 1907 roku w Petersburgu w mieszanej szwedzko-rosyjskiej rodzinie. Został wychowany w wierze ojca protestanta, prawosławie przyjął w wieku dziewiętnastu lat pod wpływem spotkań z o. Lwem Lipierowskim w Pskowsko -Pieczerskim Monasterze. Od tego czasu, już jako absolwent Przemysłowo-Artystycznej Szkoły w Tallinie (jego prace dyplomowe zostały zakupione przez Muzeum Narodowe w Tartu), zaczął się interesować ikonopisaniem. W 1931 przejechał do Paryża, gdzie poznał Leonida Uspieńskiego, z którym pozostawał w przyjaźni do końca życia. Były to lata bardzo głębokiego przeżywania prawosławnych nabożeństw, surowych postów, częstego przystępowania do priczaszczenija. Także doskonalenia swego warsztatu ikonopisania. Pisania ikon uczył się u Fiodorowa i mniszki Ioanny. Od 1933 roku brał aktywny udział w Bractwie św. Focjusza w Paryżu, w 1934 wstąpił do paryskiego towarzystwa „Ikona”. W 1935 roku razem z Uspieńskim pozostawił swoje prace w cerkwi Trzech Hierarchów w Paryżu, a także w Pokrowskiej kaplicy w Grorouvre.
   Podczas okupacji przeżył głęboki duchowy i twórczy kryzys. Po zakończeniu wojny osiadł w Vanver, na przedmieściach Paryża, przy cerkwi Świętej Trójcy, w której służył jako psałomszczyk i chórzysta. Pisał ikony dla prywatnych osób, w latach 1945-1946, już w Paryżu, powrócił do współpracy z Uspieńskim. W 1948 roku przyjął monastyczny postrig z imieniem Jerzy (ku czci św. Jerzego, kijowsko-pieczerskiego ikonopisca) i osiadł w skicie Świętego Ducha w Le Menil-Saint Denis, w którym przebywał do śmierci. Na ten okres przypadają jego największe realizacje – w cerkwiach w Noisy-le Grand, Moisenay, Clamart, Vanves, Montgeron, Paryżu, a także Essex (Anglia) i Hadze (Holandia).
   W swoich pracach pozostawał wierny prawosławnemu kanonowi, nawiązywał do najlepszych tradycji malarstwa ikonowego Rusi. „La Croix” z czerwca 1969 roku nazywał go „ostatnim współczesnym malarzem ikon”, gdzie indziej zaś przewidywano, że kiedyś zostanie uznany „za drugiego Andreja Rublowa”.
   Po śmierci o. Grigorija w jego celi znaleziono kilka zapisanych brudnopisów, zawierających głównie rozważania na temat ikony. Z nich powstała książka „Myśli o ikonie”, wydana w Paryżu przez IMCA-Press w 1978 roku. W 1991 roku staraniem wydawnictwa Orthdruk ukazała się ona także w języku polskim.