Aktualności:
2009 IX 28 U Świętych Archaniołów
Ponad stu wiernych z Kosowa i Metochii, a także z Belgradu, Niszu, Kragujevic, Nowego Sadu i innych miast Serbii przybyło na prestolny prazdnik do Monasteru Świętych Archaniołów pod Prizren.
Po św. Liturgii władyka Artemij wezwał Serbów do powrotu do Prizren.
– O. Michał wrócił do soboru w Prizren, żeby rozpocząć modlitewne wysławianie Boga, żeby miał dokąd przyjść nasz naród, żeby miał kto go powitać i przyjąć – mówił do wiernych. – Powróćmy więc i my do swoich korzeni. Jeżeli wypędzono nas siłą, powróćmy z wiarą i nadzieją w Boga i Bóg pomoże pozostać nam i wyżyć na tej ziemi, jak żyliśmy w minionych wiekach poprzedniego tysiąclecia.
Monaster Świętych Archaniołów położony jest w odległości trzech kilometrów od Prizren, w dolinie rzeki Bistricy. Jego ktitorem był car Duszan, który w latach 1343-1352 zbudował tutaj dużą ławrę. Niegdyś monasterski kompleks obejmował dużą cerkiew Świętych Archaniołów, cerkiew św. Mikołaja, wielopiętrowe budynki dla braci, bibliotekę, szpital, i przestronną trapieznę. W monasterze modliło się ponad stu mnichów. Po zajęciu Prizren Turcy w 1455 roku ograbili monaster. Stale napadany i prześladowany, wkrótce opustoszał i od drugiej połowy XVI wieku popadał w ruinę. W 1615 roku Sinan Pasza zbudował w Prizren duży meczet, wykorzystując do budowy kamienie z monasterskiej cerkwi.
Odbudowa monasteru rozpoczęła się w 1995 roku. Został zbudowany nowy korpus dla braci z domową cerkwią. Przed rozpoczęciem działań wojennych w 1999 roku planowano przenieść tutaj centrum diecezjalne i rozwinąć aktywną działalność wydawniczą, ale dalszy rozwój wypadków uniemożliwił realizację tych planów. Po zaprzestaniu bombardowań i wycofaniu się jugosłowiańskiej armii, monaster znalazł się pod ochroną niemieckiego kontyngentu KFOR, a bracia pozostali w rodzimej wspólnocie. Ale mimo to monaster poniósł dużą stratę – tuż po wkroczeniu KFOR członkowie albańskiej Armii Wyzwolenia Kosowa porwali mnicha Michała Charytona. 8 sierpnia 2000 jego pozbawione głowy i poddawane przed śmiercią torturom ciało odnaleziono i pochowano na cmentarzu w pewnej albańskiej wsi. Niestety, głowy o. Charytona nie udało się odnaleźć.
W monasterze w dalszym ciągu żyło i modliło się ośmiu mnichów. Zajmowali się rzeźbą w drzewie i innymi posłuszanijami. Od czasu do czasu przyjeżdżali na liturgię do monasteru pozostali jeszcze w Prizren wierni.
17 marca 2004 roku, podczas pogromu Serbów, monaster został zajęty i spalony przez Albańczyków. Niemieccy żołnierze KFOR ewakuowali mnichów do swojej bazy, nie stawiając atakującym żadnego oporu. Podczas marcowego pogromu bardzo ucierpiały też inne obiekty Serbskiej Prawosławnej Cerkwi, ze spaloną eparchialną rezydencją włącznie.
Obecnie w monasterze i w samym Prizren prowadzone są prace remontowe. Wspólnota ponownie znajduje się pod stałą ochroną KFOR – modli się w niej i pracuje kilku mnichów.
Po św. Liturgii władyka Artemij wezwał Serbów do powrotu do Prizren.
– O. Michał wrócił do soboru w Prizren, żeby rozpocząć modlitewne wysławianie Boga, żeby miał dokąd przyjść nasz naród, żeby miał kto go powitać i przyjąć – mówił do wiernych. – Powróćmy więc i my do swoich korzeni. Jeżeli wypędzono nas siłą, powróćmy z wiarą i nadzieją w Boga i Bóg pomoże pozostać nam i wyżyć na tej ziemi, jak żyliśmy w minionych wiekach poprzedniego tysiąclecia.
Monaster Świętych Archaniołów położony jest w odległości trzech kilometrów od Prizren, w dolinie rzeki Bistricy. Jego ktitorem był car Duszan, który w latach 1343-1352 zbudował tutaj dużą ławrę. Niegdyś monasterski kompleks obejmował dużą cerkiew Świętych Archaniołów, cerkiew św. Mikołaja, wielopiętrowe budynki dla braci, bibliotekę, szpital, i przestronną trapieznę. W monasterze modliło się ponad stu mnichów. Po zajęciu Prizren Turcy w 1455 roku ograbili monaster. Stale napadany i prześladowany, wkrótce opustoszał i od drugiej połowy XVI wieku popadał w ruinę. W 1615 roku Sinan Pasza zbudował w Prizren duży meczet, wykorzystując do budowy kamienie z monasterskiej cerkwi.
Odbudowa monasteru rozpoczęła się w 1995 roku. Został zbudowany nowy korpus dla braci z domową cerkwią. Przed rozpoczęciem działań wojennych w 1999 roku planowano przenieść tutaj centrum diecezjalne i rozwinąć aktywną działalność wydawniczą, ale dalszy rozwój wypadków uniemożliwił realizację tych planów. Po zaprzestaniu bombardowań i wycofaniu się jugosłowiańskiej armii, monaster znalazł się pod ochroną niemieckiego kontyngentu KFOR, a bracia pozostali w rodzimej wspólnocie. Ale mimo to monaster poniósł dużą stratę – tuż po wkroczeniu KFOR członkowie albańskiej Armii Wyzwolenia Kosowa porwali mnicha Michała Charytona. 8 sierpnia 2000 jego pozbawione głowy i poddawane przed śmiercią torturom ciało odnaleziono i pochowano na cmentarzu w pewnej albańskiej wsi. Niestety, głowy o. Charytona nie udało się odnaleźć.
W monasterze w dalszym ciągu żyło i modliło się ośmiu mnichów. Zajmowali się rzeźbą w drzewie i innymi posłuszanijami. Od czasu do czasu przyjeżdżali na liturgię do monasteru pozostali jeszcze w Prizren wierni.
17 marca 2004 roku, podczas pogromu Serbów, monaster został zajęty i spalony przez Albańczyków. Niemieccy żołnierze KFOR ewakuowali mnichów do swojej bazy, nie stawiając atakującym żadnego oporu. Podczas marcowego pogromu bardzo ucierpiały też inne obiekty Serbskiej Prawosławnej Cerkwi, ze spaloną eparchialną rezydencją włącznie.
Obecnie w monasterze i w samym Prizren prowadzone są prace remontowe. Wspólnota ponownie znajduje się pod stałą ochroną KFOR – modli się w niej i pracuje kilku mnichów.
Wasze opinie:
W najnowszym numerze:
Nagrody Księcia Ostrogskiego przyznane 
Kilkunastoosobowa Kapituła Nagrody Księcia Konstantego Ostrogskiego, obradująca po raz 31 pod kierunkiem posła Eugeniusza Czykwina, redaktora naczelnego Przeglądu Prawosławnego, przyznała 11 stycznia nagrody za wybitne osiągnięcia w dziedzinie rozwoju duchowości, myśli i kultury prawosławnej oraz działania na rzecz jednoczenia chrześcijan. Nagrodzono już 128 osób i instytucji z wielu krajów i kilku kontynentów, w tym hierarchów, teologów, muzyków, ikonopisców, pisarzy, architektów, slawistów, historyków. Nagroda nie zna granic państwowych i konfesyjnych. W tym roku laureatami zostali: (więcej...)
Piękny jubileusz 
Aleksander Naumow, a dla wielu z nas Alik, ukończył 70 lat. By uczcić profesora światowej klasy – tak jubilata określił arcybiskup Jakub – do Supraśla przybyło całe grono polskich slawistów, z których większość to uczniowie Alika. Głównym akcentem jubileuszu była konferencja naukowa, w czasie której zaprezentowano referaty przygotowane do specjalnego, dziesiątego tomu Latopisów Akademii Supraskiej „Wieniec Chwalenija. Studia Ofiarowane Profesorowi Aleksandrowi Naumowowi na jubileusz 70-lecia”. W czasie wystąpień, w konferencji uczestniczyli m.in. prof. prof. Teresa Chyczewska-Hennel, Tomasz Kempa, Mirosław Piotr Kruk, Jan Stradomski, Marzanna Kuczyńska – naukowcy często odwoływali się do dorobku naukowego profesora Naumowa, podkreślając jego ogromny wkład w badania cerkiewnosłowiańskiej literatury. (więcej...)
Czyja ulica? 
W kwietniu 2018 roku Rada Miasta Białystok głosami radnych Prawa i Sprawiedliwości, którzy mieli wówczas większość w Radzie, jednej z ulic w Białymstoku nadała imię mjr. Zygmunta Szendzielorza ps. „Łupaszka”. Decyzja podzieliła białostoczan, gdyż dla wielu, nie tylko prawosławnych, mieszkańców regionu, także mniejszości litewskiej, Łupaszka to zbrodniarz. Po wyborach samorządowych Rada Miasta już w nowym składzie zmieniła nazwę ulicy na „Podlaską”. Uchwałę w tej sprawie w listopadzie ubiegłego roku uchylił wojewoda podlaski, a jego decyzję Rada zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który podejmie ostateczną decyzję. (więcej...)
Ustawa o wolności wolność odbiera 
W nocy z 26 na 27 grudnia 2019 roku parlament Czarnogóry na wniosek Rady Ministrów uchwalił ustawę „O wolności wyznania i statusie prawnym wspólnot religijnych”, odrzucając wszystkie 253 poprawki, w tym 117 zaproponowanych przez Serbską Cerkiew Prawosławną. Za przyjęciem aktu głosowało 45 posłów, czyli wszyscy, którzy uczestniczyli w posiedzeniu. Nie było głosów sprzeciwu i wstrzymujących się, ponieważ rozpatrywanie ustawy odbyło się po bójce i zatrzymaniu przez policję wszystkich posłów opozycji, którzy próbowali nie dopuścić do przyjęcia regulacji prawnej, naruszającej prawa kanonicznej Cerkwi prawosławnej w Czarnogórze. Głosowanie przeprowadzono przy masowych protestach, które ogarnęły cały kraj. Manifestacje odbywały się w stolicy, Podgoricy, a także w największych czarnogórskich miastach, w Nikšiciu, Pljewlji, Barze, Budwie, Bijelo Polje, Berane, Kotorze. (więcej...)