Aktualności:
Numer 1(295) styczeń 2010
fot.
fot.
2010 VIII 12 „Duchowa córka” wystawia
Wystawę „Synaksis: zbiory malarstwa religijnego Grecji na drewnie i papierze: 1450-2000” otwarto w oddziale prywatnych kolekcji Muzeum im. Puszkina w Moskwie.
Duchowa i artystyczna spuścizna Grecji ma szczególne znaczenie dla Rosji. Ruś była „duchową córką” Cesarstwa Bizantyńskiego, ukształtowała pod jej wpływem swoją narodową kulturę.
Słowo synaksis, zawarte w tytule wystawy, dosłownie oznacza zebranie wiernych nie na nabożeństwo, ale na spotkanie, na którym śpiewano psalmy i czytano Pismo Święte. Ikony, otaczające zebranych, pomagały ich duchowemu doskonaleniu się. Pojęciem synaksis także można nazwać pięć stuleci wspólnej grecko-ruskiej drogi w kulturze i sztuce.
Na wystawie jest przedstawionych ponad 130 ikon, m.in. z kolekcji Emiliosa Velimezisa, przechowywanej w Muzeum Benaki w Atenach i w Społecznej Fundacji Aleksandrosa Onasisa, czy zbiory rysunków, szkiców i ikon znanych greckich mistrzów od 1450 roku do naszych dni z kolekcji Christosa i Emiliosa Margaritisów i Aleksandrosa Markiza.
Większość ikon to prace mistrzów kreteńskiej szkoły ikonografii, zajmującej szczególne miejsce w historii światowej kultury. Głównym ośrodkiem ikonopisania na Krecie w okresie postbizantyńskim była Kandia (obecny Iraklion). Mistrzowie Konstantynopola (po jego upadku) zaczęli przenosić się na Kretę już od końca XIV wieku, tu też założyli kolonię. Rozległe kontakty handlowe wyspy zapewniały ikonopiscom Kandii szerokie grono zamawiających – były wśród nich prawosławne i katolickie monastery na Bałkanach, we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego i we Włoszech, rodziny z Włoch, Krety, Peloponezu. W umowach zawsze wskazywano na styl, w jakim ma być wykonana ikona „in maniera greca” albo „in maniera latina”, określając w ten sposób styl bizantyński lub zachodni.
Na wystawie wyodrębniono jakby trzy działy poświęcone świętym, Matce Bożej i Chrystusowi.
Duchowa i artystyczna spuścizna Grecji ma szczególne znaczenie dla Rosji. Ruś była „duchową córką” Cesarstwa Bizantyńskiego, ukształtowała pod jej wpływem swoją narodową kulturę.
Słowo synaksis, zawarte w tytule wystawy, dosłownie oznacza zebranie wiernych nie na nabożeństwo, ale na spotkanie, na którym śpiewano psalmy i czytano Pismo Święte. Ikony, otaczające zebranych, pomagały ich duchowemu doskonaleniu się. Pojęciem synaksis także można nazwać pięć stuleci wspólnej grecko-ruskiej drogi w kulturze i sztuce.
Na wystawie jest przedstawionych ponad 130 ikon, m.in. z kolekcji Emiliosa Velimezisa, przechowywanej w Muzeum Benaki w Atenach i w Społecznej Fundacji Aleksandrosa Onasisa, czy zbiory rysunków, szkiców i ikon znanych greckich mistrzów od 1450 roku do naszych dni z kolekcji Christosa i Emiliosa Margaritisów i Aleksandrosa Markiza.
Większość ikon to prace mistrzów kreteńskiej szkoły ikonografii, zajmującej szczególne miejsce w historii światowej kultury. Głównym ośrodkiem ikonopisania na Krecie w okresie postbizantyńskim była Kandia (obecny Iraklion). Mistrzowie Konstantynopola (po jego upadku) zaczęli przenosić się na Kretę już od końca XIV wieku, tu też założyli kolonię. Rozległe kontakty handlowe wyspy zapewniały ikonopiscom Kandii szerokie grono zamawiających – były wśród nich prawosławne i katolickie monastery na Bałkanach, we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego i we Włoszech, rodziny z Włoch, Krety, Peloponezu. W umowach zawsze wskazywano na styl, w jakim ma być wykonana ikona „in maniera greca” albo „in maniera latina”, określając w ten sposób styl bizantyński lub zachodni.
Na wystawie wyodrębniono jakby trzy działy poświęcone świętym, Matce Bożej i Chrystusowi.
Wasze opinie:
W najnowszym numerze:
Nagrody Księcia Ostrogskiego przyznane 
Kilkunastoosobowa Kapituła Nagrody Księcia Konstantego Ostrogskiego, obradująca po raz 31 pod kierunkiem posła Eugeniusza Czykwina, redaktora naczelnego Przeglądu Prawosławnego, przyznała 11 stycznia nagrody za wybitne osiągnięcia w dziedzinie rozwoju duchowości, myśli i kultury prawosławnej oraz działania na rzecz jednoczenia chrześcijan. Nagrodzono już 128 osób i instytucji z wielu krajów i kilku kontynentów, w tym hierarchów, teologów, muzyków, ikonopisców, pisarzy, architektów, slawistów, historyków. Nagroda nie zna granic państwowych i konfesyjnych. W tym roku laureatami zostali: (więcej...)
Piękny jubileusz 
Aleksander Naumow, a dla wielu z nas Alik, ukończył 70 lat. By uczcić profesora światowej klasy – tak jubilata określił arcybiskup Jakub – do Supraśla przybyło całe grono polskich slawistów, z których większość to uczniowie Alika. Głównym akcentem jubileuszu była konferencja naukowa, w czasie której zaprezentowano referaty przygotowane do specjalnego, dziesiątego tomu Latopisów Akademii Supraskiej „Wieniec Chwalenija. Studia Ofiarowane Profesorowi Aleksandrowi Naumowowi na jubileusz 70-lecia”. W czasie wystąpień, w konferencji uczestniczyli m.in. prof. prof. Teresa Chyczewska-Hennel, Tomasz Kempa, Mirosław Piotr Kruk, Jan Stradomski, Marzanna Kuczyńska – naukowcy często odwoływali się do dorobku naukowego profesora Naumowa, podkreślając jego ogromny wkład w badania cerkiewnosłowiańskiej literatury. (więcej...)
Czyja ulica? 
W kwietniu 2018 roku Rada Miasta Białystok głosami radnych Prawa i Sprawiedliwości, którzy mieli wówczas większość w Radzie, jednej z ulic w Białymstoku nadała imię mjr. Zygmunta Szendzielorza ps. „Łupaszka”. Decyzja podzieliła białostoczan, gdyż dla wielu, nie tylko prawosławnych, mieszkańców regionu, także mniejszości litewskiej, Łupaszka to zbrodniarz. Po wyborach samorządowych Rada Miasta już w nowym składzie zmieniła nazwę ulicy na „Podlaską”. Uchwałę w tej sprawie w listopadzie ubiegłego roku uchylił wojewoda podlaski, a jego decyzję Rada zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który podejmie ostateczną decyzję. (więcej...)
Ustawa o wolności wolność odbiera 
W nocy z 26 na 27 grudnia 2019 roku parlament Czarnogóry na wniosek Rady Ministrów uchwalił ustawę „O wolności wyznania i statusie prawnym wspólnot religijnych”, odrzucając wszystkie 253 poprawki, w tym 117 zaproponowanych przez Serbską Cerkiew Prawosławną. Za przyjęciem aktu głosowało 45 posłów, czyli wszyscy, którzy uczestniczyli w posiedzeniu. Nie było głosów sprzeciwu i wstrzymujących się, ponieważ rozpatrywanie ustawy odbyło się po bójce i zatrzymaniu przez policję wszystkich posłów opozycji, którzy próbowali nie dopuścić do przyjęcia regulacji prawnej, naruszającej prawa kanonicznej Cerkwi prawosławnej w Czarnogórze. Głosowanie przeprowadzono przy masowych protestach, które ogarnęły cały kraj. Manifestacje odbywały się w stolicy, Podgoricy, a także w największych czarnogórskich miastach, w Nikšiciu, Pljewlji, Barze, Budwie, Bijelo Polje, Berane, Kotorze. (więcej...)