Aktualności:

2015 I 13 Grecja-Turcja: Starzec Paisjusz kanonizowany

Decyzję o kanonizacji starca Paisjusza Hagioryty, bardzo lubianego i czczonego nie tylko przez Greków, ale w całym prawosławnym świecie atoskiego mnicha (1924-1994), podjął 13 stycznia Świątobliwy Synod Konstantynopolitańskiej Cerkwi.

Komisja do spraw kanonizacji zbierała materiały przez wiele lat, postanowienie zapadło jednogłośnie.

Imię Paisjusza Hagioryty zostanie wniesione do kalendarza pod datą 12 lipca, służbę ku czci świętego napisał znany grecki hymnograf – metropolita Edessy, Pelly i Almopii Juil.

Mogiłę starca w monasterze św. Jana Teologa w Suroti tygodniowo odwiedza 1500 osób, oczekuje się że liczba pielgrzymów teraz jeszcze wzrośnie.

Wiadomość o kanonizacji lotem błyskawicy obiegła całą Grecję, wywołując wszędzie wielką radość. We ftiotydskiej (obejmującej region Fthiotyda) metropolii przyjęto ją biciem cerkiewnych dzwonów.

W katedralnym soborze Zwiastowania Bogarodzicy wierni mogli pokłonić się dużej ikonie św. Paisjusza. Metropolita Mikołaj odsłużył dziękczynny molebien.

Mieszkańcy tego regionu odczuwają szczególną więź ze świętym Paisjuszem, który właśnie tutaj podczas wojny domowej odbywał służbę wojskową. Zarówno metropolita Mikołaj, jak i wielu parafian znało starca osobiście. – W naszych trudnych czasach kanonizacja starca dodaje otuchy narodowi, odradza w nim nadzieję na pokonanie moralnego i ekonomicznego kryzysu – podkreślił hierarcha.

W mieście Patras zbudowano cerkiew św. Paisjusza. Prace rozpoczęto dużo wcześniej, Opatrzność sprawiła, że dobiegły końca dzień przed kanonizacją. Na wieść o niej w niedużej świątyni zbudowanej w podwórzu soboru św. Mikołaja odbyło się uroczyste nabożeństwo. 14 stycznia metropolita Patras Chryzostom odsłużył w cerkwi św. Paisjusza Liturgię. I duchowni, i osoby świeckie kłaniały się ikonie świętego.

W kazaniu wzruszony władyka Chryzostom mówił o wielkiej miłości Pana, który w czasach odstępstwa od Boga posyła nam takich świętych jak starzec Paisjusz, dających wsparcie i wstawiających się za nami przed Bogiem. Metropolita opowiedział o duchowych więziach wielu duchownych i wiernych diecezji ze św. Paisjuszem, podkreślił, jak wielką miłością otaczany jest przez prawosławnych na całym świecie.

Starzec Paisjusz stał się szeroko znany dzięki wydanym w kilku językach, także po polsku, książkom z duchowymi wskazówkami i poradami. Jego niemal ośmiusetstronicowy żywot pióra hieromnicha Izaaka okazał się niepozostawiającym cienia wątpliwości argumentem za kanonizacją.

Starzec Paisjusz urodził się w 1924 roku w Faras, w Kapadocji, w głęboko wierzącej rodzinie greckiej. Wkrótce jego rodzina w ramach wymiany ludności między Grecją i Turcją przejechała do niedużego miasteczka w Epirze, Konitsy. Już w dzieciństwie w przyszłym mnichu przejawił się dar duchowego życia i ascetyzmu, dosłownie promieniał łaską, jego oczy lśniły. Było to tak zauważalne przez otoczenie, że wszyscy w okolicy w faraskiej gwarze nazywali go gumbisja, co znaczy świetliczek.

Starzec Paisjusz przeszedł wszystkie etapy monasterskiego życia. Rozpoczął monasterską drogę na Atosie, w monasterze Esfigmen, potem niósł podwig w monasterze Filoteu. Następnie, zgodnie z wolą Bożą, porzucił Świętą Górę, żeby odbudować monaster Stomin niedaleko Konitsy. Potem przeniósł się na górę Synaj, gdzie żył jako pustelnik. Po powrocie na Atos mieszkał w skitach, pomagając przychodzącym do niego mnichom i pielgrzymom modlitwą i radą, niosąc surowy ascetyczny podwig.

Starzec odszedł do Pana 12 lipca 1994 roku w powstałym dzięki jego modlitwom monasterze apostoła Jana Teologa w Suroti, gdzie został pochowany. Tysiące ludzi corocznie przyjeżdżają
na jego grób, by się pokłonić i poprosić o modlitewną pomoc w potrzebie, nieszczęściach i chorobach.

Na podst. pravoslavie.ru i sedmitza.ru
oprac. Ałła Matreńczyk
fot. pravoslavie.ru
Ałła Matreńczyk

Wasze opinie:



W najnowszym numerze:

Nagrody Księcia Ostrogskiego przyznane - Anna Radziukiewicz
Kilkunastoosobowa Kapituła Nagrody Księcia Konstantego Ostrogskiego, obradująca po raz 31 pod kierunkiem posła Eugeniusza Czykwina, redaktora naczelnego Przeglądu Prawosławnego, przyznała 11 stycznia nagrody za wybitne osiągnięcia w dziedzinie rozwoju duchowości, myśli i kultury prawosławnej oraz działania na rzecz jednoczenia chrześcijan. Nagrodzono już 128 osób i instytucji z wielu krajów i kilku kontynentów, w tym hierarchów, teologów, muzyków, ikonopisców, pisarzy, architektów, slawistów, historyków. Nagroda nie zna granic państwowych i konfesyjnych. W tym roku laureatami zostali: (więcej...)
Piękny jubileusz - Eugeniusz Czykwin
Aleksander Naumow, a dla wielu z nas Alik, ukończył 70 lat. By uczcić profesora światowej klasy – tak jubilata określił arcybiskup Jakub – do Supraśla przybyło całe grono polskich slawistów, z których większość to uczniowie Alika. Głównym akcentem jubileuszu była konferencja naukowa, w czasie której zaprezentowano referaty przygotowane do specjalnego, dziesiątego tomu Latopisów Akademii Supraskiej „Wieniec Chwalenija. Studia Ofiarowane Profesorowi Aleksandrowi Naumowowi na jubileusz 70-lecia”. W czasie wystąpień, w konferencji uczestniczyli m.in. prof. prof. Teresa Chyczewska-Hennel, Tomasz Kempa, Mirosław Piotr Kruk, Jan Stradomski, Marzanna Kuczyńska – naukowcy często odwoływali się do dorobku naukowego profesora Naumowa, podkreślając jego ogromny wkład w badania cerkiewnosłowiańskiej literatury. (więcej...)
Czyja ulica? - Eugeniusz Czykwin
W kwietniu 2018 roku Rada Miasta Białystok głosami radnych Prawa i Sprawiedliwości, którzy mieli wówczas większość w Radzie, jednej z ulic w Białymstoku nadała imię mjr. Zygmunta Szendzielorza ps. „Łupaszka”. Decyzja podzieliła białostoczan, gdyż dla wielu, nie tylko prawosławnych, mieszkańców regionu, także mniejszości litewskiej, Łupaszka to zbrodniarz. Po wyborach samorządowych Rada Miasta już w nowym składzie zmieniła nazwę ulicy na „Podlaską”. Uchwałę w tej sprawie w listopadzie ubiegłego roku uchylił wojewoda podlaski, a jego decyzję Rada zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który podejmie ostateczną decyzję. (więcej...)
Ustawa o wolności wolność odbiera - Andrzej Charyło
W nocy z 26 na 27 grudnia 2019 roku parlament Czarnogóry na wniosek Rady Ministrów uchwalił ustawę „O wolności wyznania i statusie prawnym wspólnot religijnych”, odrzucając wszystkie 253 poprawki, w tym 117 zaproponowanych przez Serbską Cerkiew Prawosławną. Za przyjęciem aktu głosowało 45 posłów, czyli wszyscy, którzy uczestniczyli w posiedzeniu. Nie było głosów sprzeciwu i wstrzymujących się, ponieważ rozpatrywanie ustawy odbyło się po bójce i zatrzymaniu przez policję wszystkich posłów opozycji, którzy próbowali nie dopuścić do przyjęcia regulacji prawnej, naruszającej prawa kanonicznej Cerkwi prawosławnej w Czarnogórze. Głosowanie przeprowadzono przy masowych protestach, które ogarnęły cały kraj. Manifestacje odbywały się w stolicy, Podgoricy, a także w największych czarnogórskich miastach, w Nikšiciu, Pljewlji, Barze, Budwie, Bijelo Polje, Berane, Kotorze. (więcej...)