Zgodę na przyznanie statusu Cerkwi autonomicznej arcybiskupstwu antiocheńskiemu w Ameryce wyraziło zgromadzenie episkopatu patriarchatu antiocheńskiego w Damaszku. Arcybiskupstwo antiocheńskie w Ameryce Północnej jest bardzo dynamiczne, liczy ponad 240 parafii (65 otwarto w ciągu ostatnich dziesięciu lat ) w USA, Kanadzie i Meksyku. Od 35 lat kieruje nim metropolita Piotr.
   - Błogosławimy zamysł przyznania (arcybiskupstwu Ameryki Północnej) statusu Cerkwi autonomicznej zgodnie z wolą wiernych tej diecezji, kierowanych pragnieniem szerszego i aktywniejszego świadectwa w krajach Ameryki Północnej, uwzględniającego kulturę tych krajów - podkreślili członkowie zgromadzenia. Postanowili utworzyć 6-8-osobową komisję, wyznaczoną przez patriarchę Ignacego IV i metropolitę Filipa, która zajmie się nowym statutem diecezji, zaś jego tekst zostanie zatwierdzony przez zgromadzenie biskupów.
   Kilka dni przed zgromadzeniem episkopatu w wywiadzie udzielonym dziennikowi libańskiemu "An Nahar" metropolita Filip tak motywował prośbę o przyznanie statusu Cerkwi autonomicznej. - Po pierwsze odległość diecezji od siedziby patriarchatu; po drugie różnica kultury i świata pracy, mentalność społeczeństwa amerykańskiego bardzo różni się od mentalności środkowego Wschodu, po trzecie znaczący rozwój diecezji: na początku, w 1966 roku, było 65 parafii, obecnie jest ich około 240 obsługiwanych przez 350 duchownych, a ponad 40 proc. wiernych jest pochodzenia amerykańskiego i nie zna ani jednego słowa po arabsku. Jedną z przyczyn rozwoju naszej diecezji jest to, że w nabożeństwach liturgicznych używamy języka angielskiego, także w tym języku odbywa się katecheza.
   - Status autonomii nie oznacza separacji arcybiskupstwa od patriarchatu - podkreślił metropolita Piotr. - Odtąd będziemy mieć prawo bezpośredniego wyboru naszych własnych biskupów, w diecezji, lepiej bowiem znamy nasze potrzeby.
   Ostatecznego wyboru zwierzchnika arcybiskupstwa spośród trzech kandydatów zaproponowanych przez Cerkiew autonomiczną dokona synod patriarchatu. Za statusem autonomii opowiedziało się 97 proc. członków zgromadzenia. Biskup Piotr podkreślił konieczność respektowania woli narodu Bożego, Cerkiew bowiem nie ogranicza się do biskupa czy wiernych, jest wspólnotą składającą się z biskupa, duchownych i laików, wszystkich razem.
   Patriarcha Ignacy IV oświadczył, że nikt nie mówi o separacji, raczej o potrzebie stałego kontaktu. Podejmujemy działania, by między nami było więcej kontaktów i byśmy jedni za drugich czuli się odpowiedzialni. Nie ma w Cerkwi antiocheńskiej diecezji, która nie cieszyłaby się pewną autonomią.
   Cerkiew prawosławna na kontynencie północnoamerykańskim, której początki sięgają końca XVIII wieku, pozostaje podzielona na liczne jurysdykcje w oparciu o kryterium etniczne. Tym niemniej na początku lat 60. utworzono stałą konferencję kanonicznych biskupów prawosławnych. Podczas zgromadzenia plenarnego w grudniu 1994 r. jednogłośnie wezwała ona do utworzenia ujednoliconej Cerkwi Prawosławnej w Ameryce Północnej, życzenie to sformułowała ponownie w maju 2001 r. Jednakże praktyczna realizacja tego celu utknęła w miejscu, dlatego arcybiskupstwo patriarchatu antiocheńskiego postanowiło pójść własną drogą, uzyskując status Cerkwi autonomicznej. Takiego rozwiązania domaga się także coraz więcej parafii arcybiskupstwa greckiego patriarchatu ekumenicznego w USA. Cerkiew Prawosławna w Ameryce, która powstała z dawnej diecezji Cerkwi rosyjskiej, uzyskała w 1970 roku z rąk patriarchatu moskiewskiego status Cerkwi autokefalicznej. Nie został on potwierdzony przez wszystkie lokalne Cerkwie prawosławne.
   Na podstawie "Service Orthodoxe de Presse" oprac. Ałła Matreńczyk