"Niebolszoje no cennoje obszczestwo", które od lat przychodzi na wieczory poezji rosyjskiej nie jest już wcale takie niebolszoje. Na ostatnim spotkaniu zjawiło się ponad osiemdziesiąt osób, około dwudziestu deklamowało wiersze Afanasija Afanasijewicza Feta. Jak udało się ich namówić?
    - Chyba najłatwiej moją najmłodszą uczennicę, 10-letnią Kingę Zosiuk - przyznaje organizatorka Lidia Stodułko, emerytowany wykładowca akademicki. - Robi niebywałe postępy. A wiersze ułatwiają naukę języka, rozwijają wrażliwość, poruszają najgłębsze struny człowieka... Młodszym, wychowanym na telewizji i komputerach - no cóż, XXI wiek nie będzie chyba wiekiem wiersza - trzeba to uzmysławiać, starszym przypominać
   Wśród deklamatorów wiele jest rusycystek, uczennic pani Lidii, są bankowcy, rolnicy, studenci, pracownicy służby zdrowia, prawnicy, znajomi i najbliższa rodzina. Deklamuje i pani Lidia, i jej syn, wnuk, siostrzenica, jej wnuczka, cioteczny brat...
   Jerzy Makarewicz najbardziej chyba lubi wiersze o przyrodzie, albo o ludzkim losie... Tych w zbiorach Afanasija Feta jest bardzo wiele
   Biografię poety przypomniały Lidia Stodułko i Lidia Kot.
   Fet urodził się w 1820 roku. Jego matka, Niemka Karolina Szarlotta Fet, opuściła ojczyznę wraz z rosyjskim szlachcicem Szenszynem. Ten usynowił Afanasija, który niebawem przyszedł na świat. Ale dziadek ze strony matki wskazał prawdziwego ojca dziecka. 15-letni Afanasij został więc wypisany z rodziny Szenszynów, co przeżył niezwykle boleśnie, i co dodatkowo pozbawiało go szlacheckich przywilejów. Powrócił do niej, na mocy dekretu cara, po 38 latach, na 19 lat przed śmiercią.
    Fet otrzymał staranne wykształcenie, ukończył studia humanistyczne na Moskiewskim Uniwersytecie. W wieku 20 lat wydał swój pierwszy tomik wierszy, pięć lat później wstąpił do wojska. Rozstał się ze swoją pierwszą wielką miłością Marią Łazicz. Moi sredstwa tiebie izwiestny, ona toże niczego nie imiejet - tłumaczył się w liście do przyjaciela. Dziewczyna wkrótce ginie w pożarze, wywołanym od niechcący bądź umyślnie rzuconej zapałki. Niełatwo podnieść się po takim ciosie. Nawet potem, kiedy Fet osiągnie wysoki materialny status - stanie się szlachcicem, szambelanem i bogatym właścicielem ziemskim - wciąż będzie wracał do przeszłości.
   Był mistrzem w przekazywaniu gamy zmiennych, trudnych do uchwycenia i logicznego zdefiniowania nastrojów duszy ludzkiej. Pisał głównie o przyrodzie i miłości, w jego poezji pachną słowa, dźwięczy cisza, płacze trawa, ściska się serce rozkwitającej róży.... Fet był także prozaikiem, tłumaczem.
   Komu poświęci kolejny wieczór pani Lidia? (am)