57-letni biskup Gabriel został wybrany 1 maja na zwierzchnika arcybiskupstwa parafii prawosławnych o tradycji rosyjskiej w Europie Zachodniej. Jego poprzednik, arcybiskup Sergiusz (Konowałow) zmarł w styczniu. Wyboru dokonało zgromadzenie klerykalnolaickie arcybiskupstwa. 3 maja synod patriarchatu ekumenicznego, do którego kanonicznie należy arcybiskupstwo, podniósł biskupa Gabriela do rangi arcybiskupa, tym samym ratyfikując jego wybór. Patriarcha Bartolomeusz wyznaczył hierarchę na patriarchalnego egzarchę.
   W pierwszej turze wyborów 181- osobowemu zgromadzeniu przedłożono trzy kandydatury: biskupa Michała (Store) , biskupa Gabriela (de Vylder) , czyli obydwu biskupów pomocniczych arcybiskupstwa, i o. Prochora Spaskiego z parafii św. Pantelejmona w Brukseli. Bp Gabriel uzyskał 118 głosów, bp Michał 44, o. Spaski 13. Do drugiej tury przeszedł bp Gabriel. Władyka uzyskał 134 spośród 173 głosów.
   Władyka Gabriel, już po wyborze, podkreślił, że arcybiskupstwo stało się wielonarodowościowe: -    Władyka Gabriel ustosunkował się do listu wystosowanego przez patriarchę moskiewskiego Aleksego II do parafii o tradycji rosyjskiej w Europie Zachodniej, proponującego nową strukturę organizacji cerkiewnej w jurysdykcji Cerkwi rosyjskiej (szerzej o tym dalej). - Pozostajemy w pełnej łączności eucharystycznej z rosyjską Cerkwią - powiedział. - Nie możemy pozwolić na to, żeby nasze arcybiskupstwo stało się kłodą rzuconą pod nogi lub jabłkiem niezgody między patriarchatami moskiewskim i konstantynopolitańskim(...). Jak wiemy, są już problemy w Estonii i na Ukrainie. Te problemy muszą bezpośrednio uregulować oba patriarchaty - komisja do spraw dialogu spotyka się regularnie, odnotowała pewne wyniki, ale postęp nie jest tak szybki, jak można byłoby sobie tego życzyć. Nie możemy pozwolić, byśmy stali się trzecim źródłem napięcia między tymi dwiema wielkimi Cerkwiami. Żyjemy w Europie Zachodniej, powinniśmy zbudować tutaj Cerkiew lokalną, w łączności z innymi diecezjami istniejącymi na tym samym terytorium, z pomocą i błogosławieństwem naszych macierzystych Cerkwi i przy poszanowaniu prawosławnej eklezjologii.
   Podczas debaty, która poprzedziła i towarzyszyła procedurze wyboru, ścierały się różne, nierzadko sprzeczne, opinie co do kanonicznego statusu arcybiskupstwa. Jedni bronili obecnego stanu, inni opowiadali się za przejściem do patriarchatu moskiewskiego w celu utworzenia autonomicznej Cerkwi lokalnej.
   Arcybiskup Gabriel urodził się 13 czerwca 1946 r. w Lokaren koło Gand w Belgii w rodzinie holenderskiej. Ukończył sekcję studiów moralnych i religijnych na uniwersytecie w Louvain, pracował jako nauczyciel w szkole średniej. Przyjął prawosławie, w 1975 r. święcenia diakońskie, rok później kapłańskie. W latach 1976-1991 był duchownym w Maastricht (Holandia), następnie w Liege (Belgia). W 2001 roku został wyświęcony na biskupa pomocniczego arcybiskupstwa parafii pochodzenia rosyjskiego w Europie Zachodniej z siedzibą w Paryżu, opiekował się parafiami Francji północnej, Belgii, Holandii i Niemiec.
   Arcybiskupstwo rosyjskich parafii prawosławnych w Europie Zachodniej powstało w 1921 r. z błogosławieństwa patriarchy moskiewskiego Tichona. W 1931 roku przeszło do jurysdykcji patriarchatu ekumenicznego jako tymczasowy egzarchat rosyjskich parafii Europy Zachodniej. Po krótkim okresie niepewności w związku ze zniesieniem egzarchatu w 1965 r., zostało ponownie włączone do jurysdykcji patriarchatu ekumenicznego ze statusem autonomii wewnętrznej. W czerwcu 1999 r. status został potwierdzony i rozszerzony, a arcybiskupstwu ponownie został przyznany tytuł egzarchatu. Po osiemdziesięciu latach funkcjonowania stało się diecezją wielonarodowościową, liczy około 60 parafii i jedną wspólnotę monastyczną, obsługiwaną przez 66 duchownych i diakonów, głównie we Francji, ale także w Belgii, Holandii, Niemczech, Norwegii, Szwecji, Włoszech i od niedawna w Hiszpanii. We Francji arcybiskupstwo stanowi diecezję najliczebniejszą. Parafie, w których odprawia się po cerkiewnosłowiańsku, sąsiadują z parafiami całkowicie zachodnimi, których językiem liturgicznym jest język zachodni. Zdecydowana większość duchowieństwa i wiernych jest obecnie obywatelami krajów zachodnich, a połowa duchownych ma zachodnie korzenie. Do arcybiskupstwa należy instytut teologii prawosławnej w Paryżu.
   Na podstawie "Service Orthodoxe de Presse" oprac. Ałła Matreńczyk