Rok 2003 będzie pamiętny w h-storii prawosławia nad Wisłą.
   W małej kaplicy akademickiej przy ulicy Podwale na warszawskiej Starówce odśpiewana została znowu Pascha, opiewany był Zmartwychwstały Chrystus.
   Poprzedziło ją nabożeństwo wniesienia płaszczenicy w Wielki Piątek. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że poprzednim razem słyszano w tym miejscu paschalne śpiewy pięćdziesiąt dziewięć lat temu.
   Zebrało się nas niewiele osób, dwanaście wraz z naszymi kapłanami, lecz przecież jest to liczba symboliczna. Dla ojców Adama Siemieniuka i Andrzeja Baczyńskiego była to ich pierwsza kapłańska Pascha.
   Spokój staromiejskiej nocy, rozświetlonej łagodnym światłem latarni i nasza mała grupka przed zamkniętymi drzwiami naszej cerkwi, i obojętność tego świata na tak wielkie wydarzenie.
   Wreszcie po tylu latach rozbrzmiewa wielkanocny troparion.
   Zrazu nieśmiało, cicho, potem coraz głośniej, podchwycony przez wszystkich. Wchodzimy do oświet-lonego wnętrza cerkwi jakby do nieba.
   Śpiew był na dobrym poziomie. Za-sługa to szczególnie naszego znakomitego dyrygenta Marka Ławreszuka oraz matuszki Jelisawiety, mniszki z Grabarki, obecnie studiującej w Grecji. Śpiewała tropariony po grecku i doprawdy były one dla wszystkich wielkim przeżyciem. Matuszka uczyła się języka w Salonikach, mieście Świętych Braci. Zaś cerkiew na Podwalu została założona przez greckich kupców.
   Cerkiew jest miejscem modlitewnych spotkań młodych ludzi ze środowiska akademickiego. Serce rośnie, kiedy patrzy się na ich zaangażowanie, oddanie Cerkwi, właściwy dla młodych entuzjazm. Odczuwa się tutaj atmosferę modlitwy.
   Kiedy wychodziliśmy o brzasku na staromiejskie uliczki, świat wydawał się być przemieniony od wewnątrz światłem Zmartwychwstałego.
   (TW)
   fot. autor