Decyzję o kanonizacji o. Aleksego Medwedkowa (1867-1934), o. Dymitra Klepinina (1904-1944), matki Marii (Skobcow, 1891-1945) oraz ich współtowarzyszy Jurija Skobcowa (1921-1944) i Ilii Fondaminskiego (1880-1945), znaczących przedstawicieli emigracji rosyjskiej we Francji, podjął Synod patriarchatu ekumenicznego. Z prośbą o kanonizację wystąpił arcybiskup Gabriel, który kieruje arcybiskupstwem parafii tradycji rosyjskiej w Europie Zachodniej. Patriarchat ekumeniczny po raz pierwszy kanonizuje osoby, które spędziły część życia w Europie Zachodniej. Pamiątka liturgiczna nowych świętych została ustanowiona na 20 lipca, dzień św. proroka Eliasza.
   O. Aleksy Medwedkow był przed rewolucją październikową duchownym w małej miejscowości pod Petersburgiem. Został zatrzymany przez bolszewików w 1918 roku. Tylko dzięki interwencji najbliższych zdołał uniknąć plutonu egzekucyjnego. Udało mu się wyemigrować do Estonii - żył w wielkiej biedzie, pracując kilka miesięcy jako górnik, następnie udzielając lekcji religii. W 1930 roku wyjechał do Francji, gdzie został przyjęty do jurysdykcji metropolity Eulogiusza (1868-1946), który kierował parafiami rosyjskimi w Europie Zachodniej. Był proboszczem małej wspólnoty w Ugine (Burgundia). Posługę niósł z wielkim poświęceniem, warunki materialne były bardzo trudne, a część parafian obojętnych. Zmarł na raka. Był człowiekiem modlitwy i wielkiej pokory. W 1956 roku podczas ekshumacji w związku ze zmianą miejsca cmentarza odkryto, że jego ciało, podobnie jak ubrania liturgiczne, są nietknięte, co w rosyjskiej tradycji cerkiewnej jest uznawane za znak szczególnego wyboru. Rok później szczątki zostały złożone w krypcie cerkwi Zaśnięcia na cmentarzu Sainte-Genevieve-des Bois.
   O. Dimitri Klepinin i matka Maria (Skobcowa) oraz ich towarzysze Jurij Skobcow, syn matki Marii, i Ilja Fundaminski zaświadczyli o swojej wierności Chrystusowi i Ewangelii ratując podczas okupacji wielu Żydów i przypłacając to życiem. W 1935 roku matka Maria, poetka i artystka, która została mniszką, założyła na ulicy Lourmel w XV dzielnicy Paryża schronisko dla osób bezdomnych. Głosiła "monastycyzm w mieście, w pustyni serc ludzkich". Wspomagali ją członkowie założonego przez nią stowarzyszenia "Akcja prawosławna". Pomagała bezrobotnym, włóczęgom, organizowała stołówkę, pracownie, biuro pomocy socjalnej. O. Dimitri Klepinin, młody duchowny paryski, absolwent Instytutu św. Sergiusza, żonaty, ojciec dwojga dzieci, opiekował się otwartą w 1939 roku przy ognisku parafią Opieki Matki Bożej. W czasie okupacji znalazło w niej schronienie wielu Żydów. W 1942 r., podczas obławy, matka Maria uratowała od śmierci kilkoro dzieci.
   8 lutego 1943 roku w domu przy rue Lourmel przeprowadzono rewizję. Pod nieobecność kierownictwa, gestapo wzięło jako zakładnika 20-letniego syna matki Marii, Jurija. 9 lutego, a więc rok przed śmiercią, o. Dimitri Klepinin odprawił ostatnią liturgię eucharystyczną w kaplicy przytułku, po czym udał się na gestapo. Następnego dnia postąpiła tak samo matka Maria - chciała doprowadzić do uwolnienia syna. Została zatrzymana. Całą trójkę internowano, najpierw w forcie Romainville, następnie w obozie Compiegne, później deportowano do Niemiec. O. Dimitri Klepinin zmarł na zapalenie płuc w obozie w Dora 9 lutego 1944 roku, podobnie jak Jurij Skobcow. Bliski współpracownik matki Marii Ilja Fondaminski, rosyjski intelektualista pochodzenia żydowskiego, który stopniowo zbliżał się do chrześcijaństwa, został zatrzymany przez nazistów w 1941 roku. Otrzymał chrzest w obozie w Compiegne, następnie wraz z transportem trafił do Auschwitz. Zginął 19 listopada 1942 roku. Matka Maria została zagazowana w Ravensbrück 31 marca 1945 r. Według niektórych świadectw zajęła miejsce jednej ze współwięźniarek.
   W sierpniu 1993 roku grupa prawosławnych, katolików i protestantów skierowała prośbę o kanonizację do patriarchy Aleksego II. Matka Maria Skobcow i o. Dimitri Klepinin otrzymali tytuł "sprawiedliwi wśród narodów świata", ich imiona zostały wpisane na tablicach w Yad Vashem w Jerozolimie. Duchowa biografia Matki Marii wraz z wyborem jej poematów i esejów zostały opublikowane przez Helenę Arjakowski-Klepinin pod tytułem "Sakrament braterstwa" w 2001 roku. Inna biografia, Laurence Varauta "Matka Maria Skobcow", ukazała się w 2000 roku.
   Na podstawie "Service Orthodoxe de Presse" i serwisu internetowego moskiewskiego patriarchatu
   oprac. Ałła Matreńczyk