Wiosenne posiedzenie soboru serbskiej Cerkwi rozpoczęło się 11 maja, tuż po uroczystym wyświeceniu Cerkwi św. Sawy, z udziałem przedstawicieli wszystkich lokalnych Cerkwi na świecie. Już w trakcie soboru, 16 maja, serbscy biskupi z patriarchą Pawłem na czele uczestniczyli w uroczystym poświęceniu odbudowanych budynków monasteru Świętej Trójcy pod Plewale (mileszewska diecezja) i położeniu kamienia węgielnego pod budowę cerkwi św. Mikołaja Ochrydzkiego i Żiczskiego pod Priepol’je.
   Na posiedzeniu serbscy hierarchowie szczególną uwagę poświęcili umocnieniu jedności prawosławia na świecie, pokonaniu pokus i wyzwań zagrażających tej jedności oraz uwspółcześnieniu misji Cerkwi w świecie. Przeanalizowali obecne położenie serbskiego narodu i jego świętych miejsc w Kosowie i Metochii, zwłaszcza po marcowym pogromie serbskiej ludności przez albańskich terrorystów. Jak podkreśla się w oficjalnym dokumencie soboru, terroryzm i przemoc, które rozpoczęły się 16 marca 1981 roku poprzez podpalenie patriarszej Pećki, trwały nieprzerwanie do 1999 roku. Po nieludzkich bombardowaniach NATO i wypędzeniu kilkuset tysięcy Serbów i innej niealbańskiej ludności, przemoc nasiliła się jeszcze bardziej, swoje apogeum osiągając podczas ostatniego pogromu, "słusznie nazwanego nową nocą św. Bartłomieja". Efektem tego terroru stały się wypędzenia i czystki etniczne, tysiące porwanych i zabitych, podpalone serbskie domy, zabrany majątek, zniszczenie 115 cerkwi i monasterów. Do tego doszły nowe zabójstwa, wypędzenie kolejnych czterech tysięcy osób, barbarzyńskie zniszczenie trzydziestu cerkwi i zabytków, wśród nich cerkwi Lewiszskiej Bogarodzicy w Prizren, monasterów św. Archaniołów pod Prizren i Dewicz w Drenice oraz innych zabytków światowej kultury.
   "Najbardziej niezrozumiałe jest to - stwierdzają w oficjalnym dokumencie biskupi - że od 1999 roku do dziś to niszczenie serbskiego narodu i wypędzenie go z jego odwiecznych ziem, przy jednoczesnym niszczeniu jego duchowej i materialnej kultury i chrześcijańskich świętości Kosowa i Metochii, odbywa się w obecności i pod bezpośrednim protektoratem KFOR i UNMIK. Przy tym naszemu państwu, wbrew postanowieniom rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ Nr 1244, nie pozwala się wziąć pod obronę swego narodu i swego odwiecznego terytorium, a ci, którzy w imię obrony praw człowieka do wolności wzięli na siebie tę odpowiedzialność, swoją pasywnością przyczyniają się do eskalacji niespotykanego w Europie terroru. Do podobnej przemocy doszło bezpośrednio ze strony SFOR w Republice Serbskiej wobec duchownego Jeremiasza Starowlacha i jego syna Aleksandra. Dlatego też Sobór Biskupów zwraca się do rządu Serbii, organów Serbii i Czarnogóry, do Wspólnoty Europejskiej, a także ONZ o zapewnienie prawa do życia i elementarnych praw człowieka Serbom i pozostałej niealbańskiej ludności w Kosowie i w Metochii, obronę i odbudowę kulturowej spuścizny i zapewnienie powrotu wypędzonej ludności na jej odwieczne ziemie.
   Biskupi wysłuchali też sprawozdania z przebiegu zajęć z religii w państwowych serbskich szkołach i pracy katechizacyjnej w parafiach.
   Sobór z radością odnotował powrót wydziału teologicznego na Uniwersytet Belgradzki. Zwrócił się z apelem do organów państwowych Serbii, Czarnogóry i Bośni i Hercegowiny, żeby nie przeciwstawiały się zwrotowi niesprawiedliwie odebranej własności serbskiej Cerkwi i innym Kościołom i związkom religijnym oraz tak szybko jak to możliwe przyjęły odpowiednią ustawę.
   Sobór raz jeszcze przypomniał, że "dzieciobójstwo jest strasznym grzechem, chociaż ukrywane jest pod dobrodusznym obcym słowem aborcja". Jednocześnie, wychodząc z ewangelicznej nauki o ofiarnej miłości, zaakceptował, przy określonych warunkach, transplantację ludzkich organów, czemu będzie poświęcone specjalne duszpasterskie posłanie.
   Sobór wpisał do dyptyku setki nowych męczenników i wyznawców, których uroczystą kanonizację przewidziano na jesiennym posiedzeniu.
   Na podstawie "Service Orthodoxe de Presse" oprac. Ałła Matreńczyk