Kto słucha słowa mego i wierzy temu,
   który mnie posłał, ma żywot wieczny (J 5,24).
   W obliczu odejścia do życia wiecznego Jego Świątobliwości Jana Pawła II, papieża i biskupa Rzymu, naszego Rodaka, przypominamy słowa Apostoła Pawła: Postanowione jest ludziom raz umrzeć (Hbr 9,27). Słowa te uzmysławiają nam, że w życiu wszystko ma swój początek i koniec. Nastał trudny moment dla wiernych Kościoła rzymskokatolickiego, moment rozłączenia się i pożegnania z kochanym przez nich Papieżem i duchowym Ojcem.
   Wraz z Kościołem rzymskokatolickim ten czas rozłąki przeżywają także wierni innych Kościołów chrześcijańskich, wyznawcy różnych religii i niewierzący. Papież Jan Paweł II był wybitną, wyjątkową osobowością na przełomie dwóch wieków, drugiego i trzeciego tysiąclecia. Jako duchowy przywódca dążył do przemiany oblicza ziemi.
   Jan Paweł II był głosicielem pokoju, jednania ludzi i zjednoczenia podzielonego chrześcijaństwa. W ciągu całego swego pontyfikatu dawał temu dowód wielokrotnie.
   Podczas jednej ze swoich pielgrzymek do Ojczyzny odwiedził naszą świątynię katedralną w Białymstoku. Była to trzecia wizyta w świątyni prawosławnej w wymiarze światowym, po Jerozolimie i Konstantynopolu. Później następowały kolejne. Wizytę tę przeżyliśmy wspólnie w sposób szczególny. Była to wizyta historyczna. Przyczyniła się do złagodzenia napiętych na tym terenie stosunków katolicko-prawosławnych.
   Osobiście czterokrotnie spotykałem się z Jego Świątobliwością Papieżem Janem Pawłem II. W czasie zaś Jego wizyty w Drohiczynie wygłosiłem, w imieniu Polskiej Rady Ekumenicznej, przemówienie powitalne, wyrażając nasz szacunek i uznanie wobec wszechstronnej pracy Jego Świątobliwości dla dobra chrześcijaństwa i ludzkości, wskazując także na istniejące trudności pomiędzy chrześcijanami.
   Należy wspomnieć także pielgrzymki Jego Świątobliwości do krajów prawosławnych: Grecji, Rumunii, Bułgarii, Gruzji, na Ukrainę, a także Konstantynopola i Jerozolimy. Przyczyniły się one do zbliżenia pomiędzy naszymi Kościołami i umożliwiły prowadzenie trudnego dialogu teologicznego.
   Pamiętamy, że to podczas Jego pontyfikatu, w 1981 roku, rozpoczęty został na Rodosie dialog teologiczny Kościołów rzymskokatolickiego i prawosławnego. Wszystko to Jan Paweł II pozostawia w spadku Swojemu następcy.
   W obcowaniu Papież był otwarty, serdeczny i przyjazny, co wyczuwało się w kontaktach osobistych i korespondencji, którą prowadziliśmy od wielu lat.
   W imieniu Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego i własnym, Kościołowi rzymskokatolickiemu w całości, szczególnie zaś w Polsce, hierarchii, duchowieństwu i wszystkim wiernym przekazuję nasze braterskie wyrazy współczucia, prosząc Boga, by duszę Jego Świątobliwości Papieża Jana Pawła II obdarzył wieczną szczęśliwością.
   Jezus umarł i zmartwychwstał, tak też wierzymy, że Bóg przez Jezusa przywiedzie z Nim tych, którzy zasnęli (1 Tes 4,14).
   A my, ludzie wiary, wołamy: Gdzie jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzie jest, o śmierci, żądło twoje? (1 Kor 15,55).
   To jest nasza nadzieja. To jest nasza radość.
    Pokój Jego duszy.
   
   arcybiskup Sawa
   prawosławny metropolita warszawski i całej Polski