Aktualności:
2006 II 05 Opowieść o Eleosie
Dłonie delikatnie do siebie zbliżone, czubki palców dotykają się, kciuki krzyżują. Przestrzeń między nimi uzyskuje kształt serca. Ten ciepły, żywy znak, wyrażający wszystko co dobre i opiekuńcze, stał się logo organizacji, która dziesięć lat temu, dokładnie 12 czerwca 1996 roku, rozpoczęła działalność w diecezji białostocko-gdańskiej.
Jej nazwa, Eleos, od greckiego słowa miłosierdzie, służyć mogła za program - praca charytatywna o szerokim, lecz przy tym ujętym w organizacyjne ramy charakterze. Jej podstawy prawne zarysowała ustawa z 1991 roku o stosunku państwa do Cerkwi, lecz formy i ducha odnaleźć trzeba było samodzielnie.
Dyrektorem ośrodka mianowany został Marek Masalski , a wsparło go grono wolontariuszy, przede wszystkim ze środowiska Bractwa Młodzieży Prawosławnej.
Zaczęli od zup dla bezdomnych, wigilii i śniadań wielkanocnych dla samotnych, świątecznych paczek i obozów dla dzieci. Pomoc kierowali do wszystkich w trudnym położeniu, starając się tak rozpoznać potrzeby, by wspierać i rybą, i wędką.
Ośrodek już okrzepł, zyskał rangę, potrafi nie tylko nakarmić i odziać, ale na przykład wspomóc, dzięki świetlicom socjoterapeutycznym, proces wychowawczy. Pomoc, wciąż w duchu ewangelicznej miłości bliźniego, przyjmuje zresztą naprawdę najróżnorodniejszą postać.
O tym kto, jak i dlaczego ją prowadzi, skąd czerpie na nią środki i jakie ma plany opowiada nieduża (112 stron) książka Jarosława Charkiewicza , podsumowująca pierwszą dekadę diecezjalnego Eleosu.
Tylko diecezjalnego, gdyż jest on teraz cząstką większej, obejmującej cały kraj, struktury. A opowieść o tym, co robią wszystkie jej elementy, zasługiwałaby na dużo grubszy tom.
Dorota Wysocka
Jarosław Charkiewicz, Prawosławny Ośrodek Miłosierdzia Diecezji Białostocko-Gdańskiej "Eleos" 1996-2006 (monografia), Białystok 2005.
Wasze opinie:
W najnowszym numerze:
Nagrody Księcia Ostrogskiego przyznane 
Kilkunastoosobowa Kapituła Nagrody Księcia Konstantego Ostrogskiego, obradująca po raz 31 pod kierunkiem posła Eugeniusza Czykwina, redaktora naczelnego Przeglądu Prawosławnego, przyznała 11 stycznia nagrody za wybitne osiągnięcia w dziedzinie rozwoju duchowości, myśli i kultury prawosławnej oraz działania na rzecz jednoczenia chrześcijan. Nagrodzono już 128 osób i instytucji z wielu krajów i kilku kontynentów, w tym hierarchów, teologów, muzyków, ikonopisców, pisarzy, architektów, slawistów, historyków. Nagroda nie zna granic państwowych i konfesyjnych. W tym roku laureatami zostali: (więcej...)
Piękny jubileusz 
Aleksander Naumow, a dla wielu z nas Alik, ukończył 70 lat. By uczcić profesora światowej klasy – tak jubilata określił arcybiskup Jakub – do Supraśla przybyło całe grono polskich slawistów, z których większość to uczniowie Alika. Głównym akcentem jubileuszu była konferencja naukowa, w czasie której zaprezentowano referaty przygotowane do specjalnego, dziesiątego tomu Latopisów Akademii Supraskiej „Wieniec Chwalenija. Studia Ofiarowane Profesorowi Aleksandrowi Naumowowi na jubileusz 70-lecia”. W czasie wystąpień, w konferencji uczestniczyli m.in. prof. prof. Teresa Chyczewska-Hennel, Tomasz Kempa, Mirosław Piotr Kruk, Jan Stradomski, Marzanna Kuczyńska – naukowcy często odwoływali się do dorobku naukowego profesora Naumowa, podkreślając jego ogromny wkład w badania cerkiewnosłowiańskiej literatury. (więcej...)
Czyja ulica? 
W kwietniu 2018 roku Rada Miasta Białystok głosami radnych Prawa i Sprawiedliwości, którzy mieli wówczas większość w Radzie, jednej z ulic w Białymstoku nadała imię mjr. Zygmunta Szendzielorza ps. „Łupaszka”. Decyzja podzieliła białostoczan, gdyż dla wielu, nie tylko prawosławnych, mieszkańców regionu, także mniejszości litewskiej, Łupaszka to zbrodniarz. Po wyborach samorządowych Rada Miasta już w nowym składzie zmieniła nazwę ulicy na „Podlaską”. Uchwałę w tej sprawie w listopadzie ubiegłego roku uchylił wojewoda podlaski, a jego decyzję Rada zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który podejmie ostateczną decyzję. (więcej...)
Ustawa o wolności wolność odbiera 
W nocy z 26 na 27 grudnia 2019 roku parlament Czarnogóry na wniosek Rady Ministrów uchwalił ustawę „O wolności wyznania i statusie prawnym wspólnot religijnych”, odrzucając wszystkie 253 poprawki, w tym 117 zaproponowanych przez Serbską Cerkiew Prawosławną. Za przyjęciem aktu głosowało 45 posłów, czyli wszyscy, którzy uczestniczyli w posiedzeniu. Nie było głosów sprzeciwu i wstrzymujących się, ponieważ rozpatrywanie ustawy odbyło się po bójce i zatrzymaniu przez policję wszystkich posłów opozycji, którzy próbowali nie dopuścić do przyjęcia regulacji prawnej, naruszającej prawa kanonicznej Cerkwi prawosławnej w Czarnogórze. Głosowanie przeprowadzono przy masowych protestach, które ogarnęły cały kraj. Manifestacje odbywały się w stolicy, Podgoricy, a także w największych czarnogórskich miastach, w Nikšiciu, Pljewlji, Barze, Budwie, Bijelo Polje, Berane, Kotorze. (więcej...)