Eugeniusz Czykwin, pierwszy przewodniczący Bractwa Młodzieży Prawosławnej w Polsce:
   
   – Trudno sobie wyobrazić, jak wyglądałoby nasze bractwo, gdyby nie wsparcie ze strony fińskiej Cerkwi. Zaczynaliśmy naszą działalność na przełomie lat 70 i 80. Wtedy trudno było o wzorce w krajach obozu socjalistycznego w tej dziedzinie. W pewnym momencie, także dzięki naszemu duchowemu opiekunowi o. Leoncjuszowi Tofilukowi, mieliśmy w Finlandii okazję poznać prawosławie. Szybko okazało się, że dobrze się rozumiemy, zapewne dzięki temu, że nasze Cerkwie są mniejszościowe. W Finlandii przeważają protestanci, u nas rzymscy katolicy. Mogę powiedzieć, że praktycznie we wszystkich sferach naszej aktywności wzorowaliśmy się na Finach. Były to obozy wakacyjne dla dzieci i młodzieży, budowa ośrodka Bractwa w Białowieży. Nie można zapominać, że od Finów nauczyliśmy się kanonicznej sztuki pisania ikon. Kontakt z fińskimi prawosławnymi zainspirował powołanie znanej szeroko w Polsce i za granicą bielskiej szkoły ikonograficznej, której twórcą i rektorem jest o. Leoncjusz Tofiluk.
    Finowie wprowadzili nas do światowej organizacji młodzieży – Syndesmos. Pokazali nam też, jak aktywni w kraju demokratycznym mogą być świeccy zaangażowani jednocześnie w życiu cerkiewnym. Ich przykład był i jest dla nas inspirujący w tym sensie, że mała mniejszość, prawosławni, jak w Finlandii, może być wyznaniem atrakcyjnym dla całej społeczności. O ile w Polsce w małżeństwach mieszanych najczęściej zyskuje strona katolicka, to w Finlandii odwrotnie, zyskują prawosławni. Wielka w tym zasługa nieżyjącego już arcybiskupa Pawła, mnicha, który swoją duchowością i wielkim autorytetem ukształtował pozytywny i atrakcyjny obraz prawosławia w fińskim społeczeństwie. A nasza działalność wydawnicza zaczęła się od druku książki właśnie arcybiskupa Pawła „Nasza wiara”.
   Finlandia stała się mi tak bliska, że poza Podlasiem, gdyby zaszła taka konieczność, mógłbym zamieszkać na stałe tylko w Finlandii.