Kodeks Supraski, jeden z najstarszych i najcenniejszych zabytków piśmiennictwa słowiańskiego, 20 września oficjalnie trafił na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
   Przypomnijmy, że sporządzony na wyprawionych owczych skórach manuskrypt to spisana na początku XI wieku na Bałkanach Minieja Czetnaja na marzec. Na treść tej księgi składają się 24 żywoty świętych i kazania według tekstów Jana Chryzostoma, Bazylego Wielkiego, patriarchy Focjusza i Epifaniusza z Cypru. W drugiej połowie XVI stulecia, już wtedy bardzo cenna, została ofiarowana supraskiemu monasterowi, najpewniej przez goszczącego w nim patriarchę serbskiego i bułgarskiego Joachima.
   Spoczywała w monasterskiej bibliotece, uwzględniana we wszystkich inwentaryzacjach, do końca XIX wieku, kiedy to odnalazł ją tam profesor Michał Bobrowski, uważany za jej odkrywcę, choć tak naprawdę jego zasługą było jedynie wprowadzenie jej do obiegu naukowego. Kodeks, od miejsca „odnalezienia” nazywany Supraskim, jest bowiem niesłychanie wartościowym źródłem do badań językoznawczych.
   Uczyniwszy Kodeks sławnym, profesor jednocześnie zrobił mu krzywdę. Składającą się z 37 zebrań po osiem kartek każde księgę podzielił na trzy części i przesłał do dalszych badań. Nigdy już nie udało się zebrać ich razem. Największa część, 151 kart, znajduje się w Bibliotece Narodowej, w zbiorach Ordynacji Zamojskiej, 118 kart w Bibliotece Uniwersyteckiej w stolicy Słowenii Lubljanie, a 16 w Bibliotece Narodowej w Sankt Petersburgu, w Rosji.
   Z wnioskiem o wpisanie na listę zwróciły się wspólnie te trzy biblioteki i teraz każda z nich przechowuje cząstkę światowego dziedzictwa kulturalnego. (ota)