Staraniem Fundacji Ostrogskiego ukazała się książka „Życie, choroba, śmierć”, jako owoc pracy zbiorowej.
   Przeżywamy śmierć w rodzinie, śmierć bliskich, śmierć przyjaciół. O swojej też musimy pamiętać, po to by żyć godnie, nie roztrwonić Bożych darów, pamiętać o jedynej i prawdziwej ojczyźnie – tej, która czeka nas po śmierci.
   Książka jest przygotowaniem do odejścia z tego życia, do największej tajemnicy, o której zwykle myślimy ze strachem.
   Ale jest też pocieszeniem dla tych, którzy pożegnali bliskich. Największym bowiem darem i pocieszeniem jest modlitwa.
   W książce zamieszczamy panichidę za zmarłych i akatyst „O upokojenii usopszych”. Oba teksty występują w trzech wersjach: w cerkiewnosłowiańskim, w transkrypcji na łacinkę oraz w tłumaczeniu na polski. Chcieliśmy, by stały się one dla wszystkich zrozumiałe.
   Nad ich przygotowaniem do druku pracował o. Stanisław Strach. Wiele trudu wymagało zwłaszcza przygotowanie bardzo popularnego u nas akatystu, który napisał po rosyjsku w sowieckim łagrze arcypasterz-wyznawca. Ks. Strach dokonał jego przekładu na cerkiewnosłowiański.
   W książce zamieszczamy także niezwykle głębokie i pełne życiowej mądrości rozważania o życiu, chorobie i śmierci metropolity suroskiego Antoniego ( Blooma), wyrażone jasnym językiem. Hierarcha ten w czasie swojej posługi kapłańskiej i pracy lekarza spotkał się ze śmiercią w różnych postaciach – gwałtowną, nieoczekiwaną, nagłą, śmiercią dzieci, żołnierzy i tą spokojną, oczekiwaną, kiedy można powiedzieć, że życie się dokonało.
   O tych odchodzeniach i czuwaniu przy łóżku chorego, przeczytamy w eseju i wywiadzie władyki Blooma. Teksty przetłumaczyła Ałła Matreńczyk.
   Książkę wstępem opatrzył i pracę błogosławił władyka białostocko-gdański Jakub. Nad jej redakcją czuwała Anna Radziukiewicz.
   Chcielibyśmy, żeby książka pomagała z Bogiem odprowadzać bliskich do wieczności a nam przeżywać ból rozstania. Jak powiedział o. Ambroży ( Jurasow), współczesny rosyjski duchownik, Cerkiew pozwala ludziom popłakać po zmarłym, ale popadanie w rozpacz po odejściu bliskiego uważa za sprzeniewierzanie się woli Bożej.
   Modlitwa jest najlepszym ukojeniem dla bólu i rozpaczy. (ar)
   __________________
   Życie, choroba, śmierć, Białystok 2007, ss. 144