Sobotnie kazania metropolity rosyjskiej Cerkwi Kiryła , nadawane od 10 lat przez centralny kanał rosyjskiej telewizji, gromadzą przed ekranami miliony słuchaczy, nie tylko prawosławnych i nie tylko z Rosji. Znam ich wiernych słuchaczy również w Polsce. Minister kultury Rosji nazwał je doskonałymi.
   W cerkwi Chrystusa Zbawiciela w Moskwie 17 listopada odbyła się promocja książki metropolity Kiryła "Słowo pasterza". Zaproszono wąskie grono - wydawców, niektórych dziennikarzy.
   "Słowo pasterza" to książka, którą zrodziły sobotnie kazania.
   - Powstawała przez osiem lat, tylko w czasie urlopów - powiedział metropolita - czyli przez 86 dni.
   Promocja stała się wykładnią tego złotoustego rosyjskiej Cerkwi na temat sztuki kazań.
   - Nie można kazania odczytać, nie można przygotować go na kartce, nauczyć się na pamięć i potem wyrecytować. Do kazania trzeba się przygotować, ale jego odbiorca powinien być uczestnikiem rodzenia się myśli. Wtedy słowo odbierze jako żywy przekaz.
   - Zawsze staram się słuchać, co mówią duchowni w czasie kazań. Wiem, że nie wszyscy biskupi to czynią. Zauważam słabe strony kazań. Podstawowa to brak współczesnego komentarza do Pisma Świętego. Batiuszkowie lubią kazania wzbogacać długimi cytatami z Ojców Świętych. One stają się dla ludzi niezrozumiałe, bo słowa Ojców trzeba czytać w zaciszu, skupieniu, analizując je.
   Ewangelia nie może być muzealnym eksponatem, musi być żywym przekazem. Powiem rzecz nieoczekiwaną: wśród przedrewolucyjnych kazań nie spotkałem takich, na które odezwałoby się moje serce. Zrozumiałem, że kazanie to sfera, która zawsze powinna zwracać się do współczesnego człowieka. Dlatego nie można uczyć się kazań, sięgając po XIX-wieczne czy starożytne wzorce. Jedynie Pismo Święte chroni swą aktualność. Kazanie powinno być albo współczesne, albo żadne. Żeby zostawiło w duszy człowieka realny ślad, musi mówić o sprawach, którymi człowiek żyje. Nie można oddzielić w człowieku tego co cielesne, od tego co duchowe. Tak robią gnostycy, manichejczycy, jednym słowem heretycy. Oni ignorują to co fizyczne. My tego czynić nie możemy. Bo zbawienie to pełnia bytu. Dlatego nie możemy w kazaniach zapominać również o mnóstwie problemów, które towarzyszą współczesnemu człowiekowi.
   Kazanie nie może być adresowane do określonej grupy, subkultury. Słowo, żeby przeobrażało, musi być dostępne dla wszystkich. Tak jak Ewangelia powinno zwracać się do wszystkich. Gdyby apostołowie nieśli swoje słowo tylko do przedstawicieli subkultury galilejskiej, świat nie usłyszałby o Ewangelii. Dlaczego chrześcijanie zerwali gorset imperium rzymskiego? Bo ich słowo było uniwersalne, dostępne wszystkim, ono przeobrażało.
   Można powiedzieć, że metropolita Kirył głoszenie słowa Bożego rozpoczął w dzieciństwie. Nie był pionierem, co wtedy należało do absolutnych wyjątków. I wszyscy wiedzieli dlaczego. Zadawali więc mu pytania o Boga i wiarę. Musiał odpowiadać.
   Pierwsze wydanie książki "Słowo pasterza" ukazało się w nakładzie dziesięciu tysięcy egzemplarzy - już się praktycznie rozeszło, natychmiast. Wydawca przygotowuje drugie, dużo większe. (ar)