Rodowy majątek świętego Ignacego (Brianczaninowa) zostanie przekazany Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej, poinformował gubernator wołogodskiej obłasti Wiaczesław Pozgalew podczas oficjalnej wizyty patriarchy Aleksego w Wołogdzie.
   Patriarcha odwiedził małą ojczyznę św. Ignacego Brianczaninowa we wsi Pokrowskoje w griazowieckim rejonie i odprawił panichidę na rodzinnym cmentarzu Brianczaninowych.
   Ignacy (Brianczaninow) jest wielkim świętym rosyjskiej Cerkwi, podkreślił hierarcha. Odbudowa jego rodowego majątku jest bardzo ważna. – Warunki, w jakich człowiek spędza swoje pierwsze lata życia, mają bardzo duże znaczenie dla jego przyszłości. Piękno przyrody, wspaniała cerkiew, mogiły przodków – wszystko to tworzy duchowy moralny nastrój, który pozwolił Ignacemu Brianczaninowowi stać się wielkim chrześcijańskim pisarzem i kaznodzieją – powiedział zwierzchnik rosyjskiej Cerkwi. Zdaniem patriarchy wiele osób będzie tutaj przyjeżdżać, czcząc św. Ignacego, rozmyślając o tym, jak żyć.
   Za ołtarzem odbudowanej w ciągu ostatniego roku Pokrowskiej cerkwi, pod wysokimi starymi lipami, znajdują się mogiły rodziców wybitnego biskupa teologa, a także ostatniego właściciela majątku Włodzimierza Nikołajewicza Brianczaninowa, który wyjechał z Rosji w 1918 roku i zmarł we Francji w 1963. Rok temu jego prochy przewiozła z Francji mieszkająca w Australii wnuczka Tatiana Aleksandrowna Watson. Pokrowskoje odwiedza corocznie, od 1994 roku. Teraz także uczestniczyła w uroczystościach i spotkała się z patriarchą Aleksym II.
   – Przekazanie Cerkwi całego kompleksu, łącznie z domem i cerkwią, to najlepsze, co można było zrobić dla pamięci św. Ignacego – powiedziała. Jest zdumiona tempem prac odbudowy majątku.
   Arcybiskup wołogodski i wielikoustiużski Maksymilian poinformował o planach budowy w majątku pielgrzymkowego centrum.
   Majątek Pokrowskoje został przekazany rodzinie Brianczaninowych w 1617 roku za udział w wypędzeniu polskich wojsk.
   Św. Ignacy (Brianczaninow) otrzymał staranne świeckie wykształcenie wojskowego inżyniera. Ulubieniec cesarza Mikołaja I, członek kółka artystycznego, utalentowany literat, który zwrócił uwagę Puszkina, Kryłowa i Batiuszkowa, nieoczekiwanie podał się do dymisji i złożył śluby monastyczne. Odtąd swoje uzdolnienia poświęcił teologii. Jako biskup kaukaski i czarnomorski odegrał ogromną pokojową rolę podczas wojen kaukaskich. Pozostawił po sobie rozległą duchową spuściznę – jego prace do dziś cieszą się ogromną popularnością w chrześcijańskim świecie. Ostatnie lata życie spędził niedaleko swojej ojcowizny, w Nikoło-Babajewskim Monasterze na Jarosławszczyźnie. W 1988 roku, na tysiąclecie Chrztu Rusi, został kanonizowany. Jego relikwie znajdują się w Tołgskim Monasterze nad Wołgą.